در حالي که سريال ماه رمضان يکي از شبکههاي اماراتي به خاطر احساس توهين به برخي قبايل و اقوام منطقهاي در عربستان تعطيل شد، سريال سراسر ضعف و حيرتانگيز بزنگاه، بيتوجه به نامه شوراي نظارت بر صداوسيما به ضرغامي، همچنان در حال پخش است.
به گزارش خبرنگار «تابناک»، در شرايطي که بدترين اشارههاي ممکن از زندگي و واکنشهاي زندگي يک فرد معتاد از مشکلات دستشويي رفتن وي تا بازي با حرکات زشت انگشتان دست که در فرهنگ غربي معني بسيار زشتي دارد، به راحتي و بدون هيچ مميز اخلاقي و اجتماعي روي آنتن شبکه جوان رسانه ملي ميرود، متوليان سيما و اين شبکه همچنان براي قطع پخش اين سريال، دچار سردرگمي و وقتگذراني هستند.
بخش نخست اين سريال، بيتوجه به پرداخت ضعيف در رويههاي اشتباه مردم براي کفن و دفن اموات در سالهاي اخير، توهيني بسيار آشکار و گستاخانه به مداحان اهل بيت عصمت و طهارت (ع) و هيأتهاي مذهبي بود.
اين مسير که به تازگي توسط برخي بازيگران، مجريان و چهرههاي به اصطلاح روشنفکر فيلمهاي سينمايي و سريالهاي تلويزيوني راه افتاده، به گونهاي گسترش يافته که برخي از آنها، حتي آزادانه برخي صحنههاي عزاداري و واکنشهاي عاطفي مردم در هيأتهاي مذهبي را به نمايش درميآورند.
به راستي در کدام يک از خانوادههاي کشورمان، جنازه متوفي را به داخل اتاقهاي خانه برده و پاي جنازه چرندياتي به عنوان نوحه و مصيبت بر آن مرده ميخوانند؟ در کدام خانواده ايراني، زن عزادار به تنهايي در ميان مجلس مردان جيغ و شيون کرده و خودش را به اين سو و آن سو پرت ميکند؟ در کدام مجلسي، مداح دايم طلب آب ميکند، يا در کدام مراسم ختمي شاگردان مغازه داماد خانواده با دست بر سر کوبيده يا به جاي گريه صداي انکر الاصوات از خودشان درميآورند؟ آيا بيشتر از اين ميتوان اشارههاي آشكار و مستقيمي به هدف توهين و تمسخر بر جامعه مذهبي و هياتهاي آن روا داشت؟ چرا متوليان رسانه ملي و دستگاههاي متعدد نظارتي در آن مانند پخش شبکه سوم و شوراي معارف سيما در برابر اين روش توهين آميز و گستاخانه که بعضي از آنها حکم بدعت گذاشتن را دارد، سکوت ميکنند؟!
متأسفانه، در سريال پيشين توليد شده رضا عطاران براي نوروز در شبکه سوم هم شاهد بيان کلمات، اصطلاحات و لغات زشت خاصي بوديم که در شأن رسانه ملي و خانوادههاي اخلاقگراي جامعه ما نبود، ولي متأسفانه با مسامحه و سکوت مسئولان شبکه سوم گذشت.
اما حالا سريال نيم بند و کم اثر بزنگاه نه تنها نتوانسته مدخلي مناسب براي اوقات فراغت سالم مردم در شبهاي ماه مبارک رمضان باشد، بلکه در وضعي بسيار نامناسب به محصولي توهينآميز به طبقه سنتي، اخلاقگرا و مذهبي جامعه تبديل شده، به گونهاي که حرکات و اشارهها در آن آشکارتر از بخش نخست ميشود.
استفاده از حجاب چادر براي زن احمق و کم شعور داستان که شوهرش دايم در کافي شاپ به دنبال بي بند و باري است و از يک معتاد به مواد مخدر آشنايي بيشتري دارد، چه معنايي ميتواند داشته باشد؟
توهين به دختران سنتي و مذهبي جامعه که در سالهاي اخير همه داشتههاي فرهنگي و سنتي خود را فداي برداشتن ابرو و غربي ساختن ظاهر خود نکردهاند، در قالب سياه کردن پشت لب دختر بازيگر سريال که از قضا او هم کسر شعور و حماقت علني از خودش بروز ميدهد، چه نتيجهاي در بردارد؟
مانور روي دختر ديگر خانواده که ظاهر غربي داشته و به اصطلاح روي مد است و اشارههاي واضح او به کارگر داخل نانوايي پدرش يا هر مرد خوش تيپ ديگر، چه نوع پيام رساني به جامعه پانزده ميليوني زنان و دختران بين پانزده تا سي سال ايراني دارد؟
آيا به واقع، نظارت و ارزشيابي اجتماعي و اخلاقي وراي نظارت کيفي و فني بر اين سريال به جايي رسيده که مردم بايد براي در امان ماندن ذهن و فکر جوانان و خانوادههايشان، نديدن تصاوير زشت آن را به يکديگر پيشنهاد بدهند؟
از طرفي، وقتي متولي رسانه ملي که بر روند داستان سريالهاي پر بينندهاي مانند ساعت شني، يک مشت پر عقاب، شهريار و . . . نظارت دقيق داشته و حتي پايان برخي سريالها با نظر ايشان تنظيم ميشود، چرا در اين مورد بي تفاوت بوده و حتي يک بخش از اين محصول بسيار ضعيف و پر حاشيه را نديده است؟!
به خلاف وعده معاونت سيما، به نظر ميرسد محصولات سال گذشته به مراتب قويتر بوده و آنچه مسلم است، ديدگاه «بزن در رو» به شدت بر محصولات امسال رسانه ملي در ماه مبارک رمضان سايه افکنده و بدون هيچ اغراق هر چهار سريال شبکههاي سراسري مشکلات زيادي در محتوا، داستان، بازيگري و موضوع خود دارند.
اگر از نماز شب بازيگر زن با آرايش کامل در سريال شبکه اول بگذريم، به بدعت تازه سريالهاي تلويزيوني اين شبکه در برگزاري ختم و شب هفت در منزل و مجلس مختلط خانمها و آقايان نميتوان به راحتي گذشت، اگر از فضاي فردينواري و فيلم فارسي سريال شبکه دو بگذريم، از تزريق وهن و اوهام به بهانه خلق و خوي عرفاني در ماجراي سمنو پزان و ريختن کيسه گندم نميتوان گذشت و اگر از جذابسازي يک قاچاقچي مواد مخدر و يک قاچاقچي اشياي عتيقه و ابله کردن مأموران نيروي انتظامي بگذريم، از بيمايه بودن داستان و فيلمنامه کارگردان مجموعههاي موفق سيما در سريال شبکه تهران نميتوان به راحتي گذشت.
اندک مراجعه به آمار و شنيدن پيشنهادها و انتقادهاي مردم، ميتواند دريچههاي نديده و نشنيده بيشتري را بر اين گزارش بگشايد و کمک کساني شود که در آستانه رمضان، محرم و نوروز به خاطر ميآورند که بايد آنتن رسانه ملي را با محصولي هر چند ضعيف پر کنند.
اين بيتفاوتيها و ضعفهاي آشکار، در حالي است که شبکههاي فارسي زبان لسآنجلسي در تلاش دوباره و گستردهاي براي دور کردن مردم از روحيه مذهبي و بيتفاوتي مردم به مناسبتهاي ديني مانند محرم، صفر، رجب، شعبان، رمضان و ديگر ايام پربرکت ديني هستند، اما در کمال تعجب، در اين سو و در قلب کشوري مسلمان و شيعه و ماه پر خير و برکت رمضان، رسانه ملي که با بودجه ميلياردي بيتالمال اداره ميشود، توان ساخت چند مجموعه بياشکال و از آب گذشته را ندارد و بدتر آن که توقع داريم، جامعه به کمک محصولات مناسب آن، گرفتار فرقههاي خلقالساعه به ظاهر عرفاني و گروههاي التقاطي شيطان پرست و غربي نشود!
ديدن دوباره بخش نخست اين سريال با حرکات زشت بازيگران دست چندم آن که در عزاي پدر خانواده انجام ميشود، نماد عيني از تمسخر هيأتهاي مذهبي و واکنشهاي عاطفي مردم به روضه و مدح بر مصيبت آل الله است و اين در شرايطي است که رسانه ملي، پس از ممنوعالپخش کردن چهره مداحان به بهانهها و غرغرهاي سياسي برخي گروههاي وامانده از انتخابات رياست جمهوري، حالا با اين روش دريچههاي جديدي را از برخوردهاي سليقهاي با ايام، هيأتها و چهرههاي مذهبي نشان ميدهد.
نگاهي به برنامههاي گوناگون رسانه ملي در ايام رجبيه و شعبانيه و بريده شدن پاي مداحي و شادماني مذهبي جز يک شبکه در اين روزها از برنامههاي سيما، نشان ميدهد، جرياني با قدرت تمام در حال حذف اين روحيه ديني از ذايقه رسانه اي مردم است و متأسفانه اين حرکت آرام و هدفمند در ظاهر دينمدار و متعهد مديران شبکهها به چشم متوليان و دستگاههاي نظارتي شبکههاي سيما نميآيد.
